Respondemos todas aquellas dudas referentes a los diferentes procesos implicados en la propiedad industrial.
A marca e o nome comercial son signos distintivos que se protexen mediante títulos outorgados polo Estado e que confiren ao seu titular o dereito exclusivo de utilizalos no tráfico económico, e impedir a outros a utilización en España dos signos distintivos protexidos ou outros idénticos ou similares aplicados a produtos ou servizos idénticos ou semellantes.
A marca é un signo que permite aos empresarios distinguir os seus produtos ou servizos fronte aos produtos ou servizos dos competidores.
O nome comercial é o signo ou denominación que identifica unha empresa no tráfico mercantil e que serve para identificala, individualizala e distinguila das demais empresas que desenvolven actividades idénticas ou similares.
A denominación social é o nome que identifica a unha persoa xurídica no tráfico mercantil como suxeito de relacións xurídicas e, polo tanto, susceptible de dereitos e obrigas.
O nome comercial non ten que coincidir coa denominación social e, polo tanto, pode elixirse un nome comercial diferente da denominación social. Unha mesma persoa natural ou xurídica pode ter, se o desexa, varios nomes comerciais para identificar actividades empresariais pertencentes a diferentes sectores do tráfico económico.
Así, un fabricante de pantalóns rexistraría como nome comercial o que utilice nas súas actividades empresariais de fabricante e que sirva para diferencialo doutros empresarios. A súa denominación social é a que debe empregar, por exemplo, para asinar contratos ou dar de alta traballadores na Seguridade Social. O signo ou nome con que comercialice eses pantalóns será a marca do produto. Todos estes signos poden ser, a elección do empresario, iguais ou diferentes, segundo a súa conveniencia.
Nun símil coa persoa física a denominación social sería o "nome civil" da persoa física e o nome comercial sería o "nome artístico" co que a devandita persoa se presenta aos seus clientes no mercado.
As marcas e nomes comerciais inscríbense na Oficina Española de Patentes e Marcas, as denominacións sociais, no Rexistro Mercantil Central.
Dependiendo del tipo de signo anterior, podemos definir el momento desde el que se computa ese plazo de cinco años. El momento para iniciar el cómputo de los cinco años dependerá de la modalidad de signo oponente ante la que nos encontremos. Podemos concretar estas fechas:
No deberán probar el uso aquellas marcas o nombres comerciales oponentes que no lleven más de cinco años registrados en la fecha de presentación o prioridad de la solicitud impugnada.
Si el solicitante pidiese prueba de uso en este caso, su petición sería rechazada por improcedente y se seguirá con la tramitación de fondo del procedimiento de oposición.
Los oponentes solamente estarán obligados a probar el uso de aquellos signos anteriores que lleven registrados más de cinco años, puesto que la obligación de usar una marca o nombre comercial no es exigible inmediatamente después de su registro, sino que el titular tiene un “periodo de gracia” de cinco años, como se explica a continuación.